Rajaa Belle, arrivée en Belgique, a intégré le quartier des Marolles suite à sa participation au Café L'Or, un rassemblement mensuel en non-mixité choisie dans les locaux du PCS Querelle rue des Tanneurs pour échanger et réseauter. Grâce à cette initiative, elle a découvert et rejoint l'atelier théâtre pour femmes au Théâtre des Tanneurs. Cet atelier a réuni des femmes de diverses origines, certaines des Marolles et d'autres de toute la Belgique, offrant un espace pour discuter ouvertement de sujets intimes et personnels. Rajaa a souligné la beauté de cette expérience, révélant que malgré leurs différents parcours, toutes les femmes se rejoignaient sur des problématiques communes. Les thématiques abordées dans l'atelier et le spectacle incluaient la maternité (son importance et les responsabilités qu'elle implique), la charge mentale, diverses formes de violences (abusive, domestique), les discriminations, le harcèlement au travail et les agressions sexuelles. L'objectif était de présenter un panorama complet des défis et des aspects de la vie des femmes. Le public, majoritairement féminin, a été très ému et touché par le spectacle, se sentant reconnu et exprimant une forte gratitude pour le message véhiculé. Les retours ont été très positifs, encourageant la poursuite de ce spectacle de sensibilisation.

Elle a vécu 16 ans en Amérique du Nord (Canada et États-Unis), travaillant avec des femmes sur des sujets tels que l'estime de soi, la confiance en soi, la fixation d'objectifs et le syndrome de l'imposteur. En participant au Café L’Or, elle a vu l'opportunité de partager son expertise. Face à l'intérêt et aux demandes des participantes, elle a proposé aux organisatrices d'offrir des ateliers en développement personnel, une offre qui a été très bien reçue. Elle a animé un premier atelier en janvier sur les nouvelles résolutions, utilisant l'outil "Vision Board" (tableau des rêves) pour aider les femmes souvent surmenées à se prioriser et à définir leurs objectifs pour l'année 2025. Un deuxième atelier a été dédié à la confiance en soi, une thématique qu'elle décrit comme universelle et touchant de nombreuses femmes. Ces ateliers ont rencontré un grand succès, car ils abordent des sujets résonnants pour les femmes, quelle que soit leur localisation. Ils ont permis de créer un cadre de bienveillance où les participantes ont pu discuter ouvertement de questions personnelles, être vulnérables et partager leurs expériences.

Gules réside dans le quartier de la Querelle depuis 25 ans. Il exprime un profond attachement à son quartier, qu'il décrit comme un lieu unique où les gens sont particulièrement gentils et serviables, contrairement à d'autres communes. Malgré des problèmes de santé, il reçoit beaucoup d'aide de ses voisins et des services sociaux. Il apprécie la vie sociale, les fêtes et les moments de partage autour d'un café ou d'un repas. Ses passions incluent la musique (française, belge, flamande) et la danse. Il mentionne également qu'un voisin, Hugo l'a aidé à apprendre à cuisiner. Bien qu'il soit seul (divorcé avec des enfants adultes), il souligne qu'il ne se sent pas isolé grâce à ses nombreux amis et à la forte dimension communautaire du quartier, qu'il considère comme une famille. Il aime aussi marcher pour sa santé et profiter des parcs et espaces verts.

Bij elke workshop vraag ik me af: wie zal ik voor me hebben? Mysterie, verrassing, dat was mijn rol. Ik moest een aantal stappen terugdoen ten opzichte van mijn normale praktijk als fotograaf; het was ook niet mijn gebruikelijke workshoppraktijk om de techniek te onderwijzen. Jouw voorstel gaf me veel vrijheid, vrij van technische kwesties; ik kon me puur concentreren op het menselijke aspect; en ook kijken naar de wortels van de fotografie, collodiumfotografie als medium dat werd gebruikt tijdens de eerste koloniale missies. Voor mij was het een belangrijk moment; beginnen met een kritische blik, en een statement maken. Ik heb niet voor natplaatfotografie gekozen om een statement te maken, maar als een taal: langzaam, tegen trends, AI, snelheid, en ook om het historische deel terug te nemen Je project verandert de manier waarop ik nu foto's maak, met klanten. Dit zit nog steeds in me; het heeft een andere basis gelegd.

vraag: hoe heeft het project je kijk op 19e-eeuwse fotografie veranderd? Het begin van de collodiumfotografie in de 19e eeuw: een grote stap voorwaarts. Het materiaal was zwaar: ik werk ook met een fiets en een aanhanger en dat weegt ongeveer 60-70 kg. In ons project kon ik nog meer afstand nemen en deze techniek teruggeven. Het werd gebruikt om beelden te stelen, zonder toestemming _ om te grijpen. De fotograaf was niet op zoek naar schoonheid of een connectie. Ik ben in 2012 met deze techniek begonnen; connectie met de persoon: dichtbij, naast de camera, ervaring; het is al een ‘teruggeven’ aan de persoon. Directheid, waarheid van collodiumfotografie. Het ‘teruggeven’ maakte dus al deel uit van mijn aanpak; teruggeven aan de techniek wat was weggenomen, dan kom je aan en krijgt dit ‘teruggeven’ een nog grotere betekenis: namelijk: ik geef het beeld terug. Ik ben niet eens meer fotograaf. Ik had het voorrecht om deze techniek te leren. Nu deel ik de camera; hun keuzes voor kaders, kostuums, naaktheid, ...

Vraag: Maar het is jouw sfeer en aanmoediging. Artistieke en levenskeuze. Verwachting: chemie voorbereiden, zorgzaamheid, ook wanneer mensen weggaan intense dag, veel dingen gebeuren, emoties, zingen, huilen aanwezigheid voor en na Er was iets speciaals aan de manier waarop de groepen werden gevormd; erg innemend – ik werd gekozen ook speels gesprekken rond de microfoon... grote onderwerpen, serieus, en een minuut later lachen we Had je dit verwacht, Antje? Ik had hier hoop op; geschiedenis van het idee; het delen van de ervaring, genezing; de dag samen doorbrengen, weg van het front. Ik ben helemaal niet teleurgesteld. Silvano: Het creëerde verbindingen tussen mensen; en speelsheid. Elkaar ontdekken, je niet alleen voelen...

Onverwachte sterke momenten, goede ideeën; centrale gasten die aan elke gast uitlegden waarom ze waren gekozen. Sterke menselijke ontmoetingen omdat we tijd hadden. Eén groep zong, wat extra energie gaf aan de foto's; sommige emoties of discussies blijven hangen, sommige mensen zijn, zoals je zei, echt dicht bij een burn-out; sommigen hadden het over het stigma dat rust op het werken rond thema's als het nachtleven en drugs. We zouden kunnen doorgaan; als ik nu mensen ontmoet, heb ik vaak zin om ze uit te nodigen voor zo'n dag.

Juan Moreno Benjumea, geboren in 1991 in Sevilla, woont in Anderlecht, heeft Spaanse roots en werkt als ambtenaar. Kwam naar België voor zijn studies rechten in Leuven en verhuisde daarna naar Brussel.

Il apprécie la diversité, le dynamisme et le rôle social de Bruxelles en tant que capitale, mais déplore les inégalités et la pauvreté. Il trouve intéressante la présence espagnole et l'histoire migratoire des Bruxellois en général.

Zijn vragen aan de toekomst gaan over migratie als kans, ongelijkheid en publieke ruimte.

Oleksandra Kolomiets, geboren in Kyiv in 2018, woont in Brussel-Stad, heeft Oekraïense roots en is leerling in de lagere school. Ze is zeven jaar op het moment van dit interview. Ze vluchtte met haar mama naar België, haar papa en grootouders zijn nog in Oekraïne. Ze houdt van de dieren in het Museum voor Natuurwetenschappen. Ze gaat met de metro naar school. Ze viert haar verjaardag en Pasen en ze mist de sneeuw van Oekraïne.

Adam Bouali geboren in Jette in 2008, woont in Ukkel, heeft Marokaanse roots, is leerling in het secundair en is jobstudent. Vindt religie belangrijk en is nieuwsgierig naar andere religies in zijn stad.

Brussel is voor hem zijn leven: school, voetbal, vrienden, ambiance, activiteiten en vreugde, maar ook de onveiligheid, criminaliteit, lawaai, drugs en vuil in de publieke ruimte.

Zijn vragen aan de toekomst gaan over afval, beschietingen en alcoholisme op straat.

Valeria Sylka, geboren in 1974 in Oekraïne, woont in Oudergem, heeft Oekraïense roots en kwam door de oorlog naar België. Was economist in haar land en vangt nu haar kleindochter op en doet vrijwilligerswerk.

Houdt van de Art Nouveau, de café- en jazzcultuur, de mix van mensen en tolerantie en de meertaligheid. Aan de andere kant betreurt ze de onveiligheid, de afvalproblematiek en de moeilijk te vinden kinderopvang. Ze viert de orthodoxe feestdagen en vooral Pasen.

Haar vragen aan de toekomst gaan over veiligheid, klimaat en onderwijs.

Céline Robin geboren in 1991 in Soignies, woont in Ukkel, heeft Belgische en italiaanse roots en werkt als communicatieverantwoordelijke bij Molenbeek for Brussels 2030 en vroeger bij Spullenhulp.

Houdt van de levendigheid, het enorme aanbod en de internationale diversiteit van Brussel. Brussel is voor haar ook duur op vlak van wonen en er zijn te veel auto's en files. Ze houdt van Bozar en van Delirium Village.

Haar vragen aan de toekomst gaan over consumptie, armoede en ongelijkheid en het uitzicht van de stad.